Speaking In Tongues
|
Ãåðìàí Ãåññå
|
ÇÈÌÍÈÉ ÄÅÍÜ |
|
WINTERTAG |
| Êàê ïðåêðàñåí ñâåò, Ñíåãà öâåòóùèé íàðÿä, Íåæíî–ðîçîâûì äàëè ãîðÿò! — Íî ëåòà, ëåòà âåäü íåò. Î, äàëåêîé íåâåñòû ïîðòðåò, Äîëãî áóäåò äðóæáû ëóííûé ñâåò áëèñòàòü, |
O wie schoen das Licht Heut im Schnee verblueht, O wie zart die rosige Ferne glueht! — Aber Sommer, Sommer ist es nicht. Du, zu der mein Lied allstuendlich spricht, Lang muss Mondschein der Freundschaft bluehn, |
|
|
|
|